|
H Φωτογραφία της Ημέρας
Καλημέρα...κάθε μέρα!!!
Μια φωτογραφία χίλιες λέξεις!!!
To site Bigroadstv.com δεν φέρει καμμία ευθύνη για το περιεχόμενο ιστοσελίδων με τις οποίες ο χρήστης επικοινωνεί μέσω των links που εμφανίζονται στις σελίδες του.
|
|
Περισσότερα...
|
|
|
Αγνή Μπάτσα:"Το φάντασμα της Οπρας"77 |
 Της ΑΓΚΑΘΑ ΒΡΙΣΤΗ:(77η συνέχεια).
…Ποιος να ήταν όμως αυτός ο μυστηριώδης συνεργός; Γιατί, μέσα σ’ αυτήν την πολυτελή έπαυλη, που έκρυβε τα μυριάδες μυστικά, οι ύποπτοι, ήταν πάρα πολλοί.
Βέβαια, στις περισσότερες υποθέσεις που έχω λύσει, ο ένοχος είναι πάντα ο λιγότερο ύποπτος. Εδώ όμως, υποψιαζόμουν μέχρι και τα πορτρέτα της τραπεζαρίας. Ακόμα και την Αμάντα. Πέρα από την αιφνίδια μεταστροφή της, σε Διαμαντή, μόλις τακίμιασε με τις θείες που την όρισαν κληρονόμο τους, αυτή η, out of the blue, προσευχή που ζήτησε, πριν το δηλητηριασμένο μπροκολόδειπνο και τότε μου φάνηκε εξωφρενική και τώρα που το ξανασκέφτομαι, ήταν σίγουρα ύποπτη. Το μεγάλο ερωτηματικό μου όμως, ήταν για το ποιο ήταν το πρόσωπο που πέταξε πάνω στα μπροκολοεδέσματα, τη γάτα, σώζοντας έτσι τις ζωές, της Χάιντι, των δύο θειάδων και της Αμάντας. Πώς γνώριζε ότι εγώ κι ο Νόμος δε θα τρώγαμε, έχοντας δηλώσει ήδη, πως δεν ήμασταν καθόλου μπροκολοφιλόφιλοι. Μήπως η προσευχή, της Αμάντας – Διαμαντή, ήταν τροποντινά, ένα σύνθημα πως κάτι δεν πάει καλά; Γιατί, απ’ ότι φάνηκε κι από τη γάτα που τα τίναξε αμέσως, αλλά και στο βίντεο με τον άγνωστο εισβολέα, το φαγητό ήταν όλο, τίγκα στο δηλητήριο. Όχι μόνο ορισμένες μερίδες. Που σημαίνει πως έτσι και το τρώγανε, θα τα τίναζαν κι αυτές. Άρα ! Μήπως περίμεναν να φάμε πρώτα εγώ με τον Νόμο και η άρνησή μας για τα μπρόκολα, να τους χάλασε το σκηνικό; Μα να ήταν όλες τόσο δολοφονικές; Δεν μπορούσε να το χωρέσει ο νους μου. Όλες αυτές οι σκέψεις κλωθογύριζαν στο ντετεκτιβίστικο μυαλό μου, ενώ ο Τουμπέκας με κοιτούσε βουβός, με το πρόσωπο του εντελώς ανέκφραστο.
«Δηλαδή μου λες», του τη βγήκα επιθετικά, « ότι αυτός που φορούσε το σκυλοτόμαρο και πήγε να μας ξαποστείλει στο πυρ το εξώτερον, ήταν κάποιος άλλος. Σωστά;». «Ακριβώς», μου απάντησε σχεδόν μονολεκτικά. Ήταν χεσμένος. Το βλέμμα του δεν ξεκολλούσε από το κινητό που κρατούσα. Με μία σχεδόν ηγεμονική κίνηση, το έκλεισα και το έβαλα στην τσέπη της καπαρντίνας μου. Σχεδόν ανακουφισμένος, άρχισε να μιλάει πιο άνετα. «…Αφού σου εξήγησα. Εγώ και ο Όττο, ψάχναμε για τη χαμένη στολή της Όπρας. Γιαυτό σας ‘μαντρώσαμε’ όλους στην τραπεζαρία. Για να έχουμε το πεδίο ελεύθερο». «…Και τότε, εκείνος που πήγε να μας σώσει, ποιος ήταν; Ποιος έριξε πάνω στα δηλητηριασμένα φαγητά τη γάτα;». «Ποια γάτα;», με ρώτησε σχεδόν απορημένος. Υποκρινόταν ή το έπαιζε, πως δεν ήξερε τίποτα για το ‘φόνο’. Του αφηγήθηκα, στα γρήγορα το όλο σκηνικό. Με κοίταζε άναυδος. «Μήπως ήταν ο ίδιος, που το μετάνιωσε;», αναρωτήθηκε. «…Ή μήπως ήταν κάποιος, που μόλις πήρε πρέφα, πως εγώ και ο Νόμος δε θα τρώγαμε, άλλαξε τα σχέδια του. Μήπως ο τελικός στόχος ήμασταν εμείς;». Μου γέλασε σχεδόν κατάμουτρα. «Και θα ‘καθάριζε’ τόσους ανθρώπους, μόνο και μόνο για σκοτώσει εσάς;», μου είπε. «Δεν το νομίζω. Δε θέλω να σε πληγώσω, αλλά χέστηκε η φοράδα στ’ αλώνι, αν έτρωγε λάχανο εσένα, τον Νόμο και την Αμάντα. Όμως για τη Φρίντα, τη Χίλντα και τη Χάιντι, θα γινόταν χαμός. Αυτές οι περιπτώσεις δεν ‘κουκουλώνονται’. Εδώ, δεν μιλάμε για ‘αμελητέες’ ποσότητες. Εδώ, μιλάμε για την Οικογένεια Φον Λέβερκούζεν». Απαλλαγμένος από το φόβο μιας πιθανής ηχογράφησης, είχε ανακτήσει ξανά το υπεροπτικό του υφάκι. «Αμελητέες ποσότητες εμείς;», τον ρώτησα έκθαμβη από το θράσος του. «Φυσικά ! Θα άφηνα εγώ τρία ‘τίποτα’, να θαμπώσουν το όνομα και την ιστορία μιας τόσο ένδοξης οικογένειας. Θα έβαζα τον Χάνς να σκάψει έναν μεγάλο λάκκο, θα σας φυτεύαμε εκεί κι ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Θα γινόσασταν και πάρα πολύ καλό λίπασμα. Αν σας αναζητούσε κάποιος, που δεν το βλέπω, θα κάναμε μια κουλή έρευνα που θα κατέληγε στο αρχείο. Έτσι κι αλλιώς, κανείς δεν ξέρει πως είχατε έρθει σ’ αυτό το σπίτι». «Το ξέρει ο σοφέρ που μας έφερε», του είπα. Κάγχασε. «Αυτό το τσόλι; Πιστεύεις πως θα άφηνε το μισθό του και τα δωρεάν τσιμπούκια για να τα βάλει με την οικογένεια;»… (Συνεχίζεται).
9-3-10
|
|
