Γράφει η Κατερίνα Μαντέλη Ένα εμβληματικό έργο του Ιρλανδού νομπελίστα, Σάμιουελ Μπέκετ,πρωτοπόρου στη γραφή του θεάτρου ,του παραλόγου.
Το Περιμένοντας τον Γκοντό  πρωτοπαρουσιάστηκε το 1953,μεσα στο αδιέξοδο του μεταπολεμικού κόσμου, αφήνοντας το κοινό και τους κριτικούς σκεπτικούς. Το σίγουρο είναι ότι κανείς δεν κατάλαβε την τομή που θα αποτελούσε για το σύγχρονο θέατρο.

 Το έργο του Σαμουήλ Μπέκετ «Περιμένοντας τον Γκοντό» πρωτοανέβηκε στην Ελλάδα απο τον  Μίνωα Βολανάκη  στη δεκαετία του 1960 στο ΚΘΒΕ  και αμέσως μετά, το 1968 στο Θέατρο Τέχνης. Έργο γραμμένο με χαρακτήρες ανδρών. Οι ήρωες του, Βλαντιμίρ και Εστραγκόν, μοναχικοί περιπλανώμενοι αλήτες, δυο clochards, κινούνται άσκοπα σε έναν ομοιόμορφο, απέραντο χρόνο, και χώρο, όπου «τίποτε δεν συμβαίνει, κανείς δεν έρχεται, κανείς δεν φεύγει». Το σκηνικό απέρριτο και εικαστικό συνάμα, εξυπηρετεί την  σκηνοθετική ματιά του Κωστή  Καπελώνη.
Αντίστοιχα τα κοστούμια της Κατερίνας Σωτηρίου, μαρτυρούν όλη την εξαθλίωση και την καταρράκωση των ηρώων.
Εδώ ο σκηνοθέτης  Κωστής Καπελώνεις τόλμα να ρισκάρει ανατρέποντας τον ίδιο τον Μπέκετ, έχοντας δει το άφυλο των χαρακτήρων. Πρωτοποριακή προσέγγιση και πολύ ξεχωριστή ματιά, σωστή όμως ,γιατί η εξαθλίωση και η ελπίδα δεν έχουν φύλο. Μέχρι σήμερα το έχει τολμήσει όχι και πολύ πετυχημένα, ο Γκραουζίνις (Φεστιβάλ Αθηνών 2008) που το ανέβασε με μικτή διανομή.
Ο σκηνοθέτης  κίνησε την παράσταση σε γρήγορους και υψηλούς τόνους , στο δεύτερο μέρος οι δυο ήρωες γίνονται πιο κινητικοί,έτσι δημιούργησαν ευχάριστη ένταση, αλλά  αφαίρεσαν στοιχεία από την εσωτερικότητα του κειμένου. Ίσως να φοβήθηκε ,με την βαρύτητα που έχει το έργο, μην κουράσει τους θεατές.
Τέσσερις εξαιρετικές ηθοποιοί, γυναίκες ενσαρκώνουν υπέροχα τους χαρακτήρες, που είναι πλάσματα, χαμένα στην ερημιά του τοπίου, στην διαδρομή της ζωής τους, χωρίς πυξίδα και προσανατολισμό, προσδοκώντας στο άγνωστο, προσμένοντας μάταια την αλλαγή της εξαθλιωμένης ,αλλά και χωρίς νόημα  ζωής τους.
Εξαιρετική η Κάτια Γέρου ως Εστραγκόν, μοναδική η Δήμητρα Χατούπη ως Βλαντιμίρ. Σου μεταδίδουν όλη την πολυδιάστατη σημειολογία , των ρόλων τους. Εισπράττεις ως θεατής  το μήνυμα ,ποσό μεγάλη ανάγκη έχουν (έχουμε) από την ύπαρξη του "άλλου" πως είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητη στην ανούσια ζωή τους (μας). Δεμένοι κι εξαρτημένοι ο ένας από τον άλλο, υπάρχουν για να περιμένουν αυτό που ποτέ δεν θα ΄ρθει. Αλλά και πως , χωρίς την αναμονή και την ελπίδα όλα καταστρέφονται.
 Μαγική ερμηνεία και πολύ καθαρή στο μονόλογο της, στο ξέσπασμα, φιλοσοφικό στοχασμό, ως Λάκυ, η Μυρτώ Αλικάκη. Θεατρικά μεστή η ερμηνεία της  Λουκίας Πιστιόλα ως Πότζο. Ο Μπέκετ θίγει τη μάταιη αθλιότητα των σχέσεων εξουσίας στα πρόσωπα των Πότζο και Λάκυ. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ καλύτερη ερμηνεία, για τον Πότζο, μια και του εμφύσησε αυτήν την αριστοκρατική ψυχρότητα, αλλά  και το αγέρωχο ενός cowboy, έπλασε έναν αδίστακτο εξουσιαστή, υπερόπτη αλλά και απερίσκεπτο. Ο Πότζο είναι κάποιος που ενώ έχει δύναμη, καταλήγει τραγικά δυστυχισμένος. Και ο Λάκυ, ο τυχερός εξ’ ονόματος, είναι ο σιωπηλός που υπομένει το μαρτύριο.
 Η Μυρτώ Αλικάκη τον παριστάνει σαν το χαμίνι που δέχεται πότε το μαστίγιο και πότε το καρότο ως δόλωμα του εξουσιαστή. Στο όνομα του συμβολαίου, συνεχίζει να ζει στη σκιά της εκμετάλλευσης. Ζει για τα κόκαλα που του αφήνει ο Πότζο. Ζει για να υπομένει.  Έτσι  η επιβολή του αφέντη Πότζο στο δούλο Λάκυ τείνει να έχει ένα σαδομαζοχιστικό χαρακτήρα.
Πολύ πετυχημένο το γυναικείο κάστινγκ

Το έργο και οι ερμηνείας, αντανακλούν τις καθηλωμένες κοινωνικές σχέσεις και το πολιτιστικό αδιέξοδο στο μεταπολεμικό κόσμο. Εδώ η μοίρα, η φυσική κατάσταση του ανθρώπου είναι η αποξένωση. Η αναμονή ατομική, πλάθει μια λύτρωση η οποία δεν έρχεται. Διαφορετική αυτή η αναμονή από ότι είναι  στο ποίημα του Καβάφη – όπου οι Βάρβαροι αποτελούσαν κάποια λύση, εκπροσωπώντας το καινούργιο που λειτουργεί σαν καταλύτης μιας αλλαγής.
Η Υπαρξιακή και πολιτική αγωνία είναι καταλυτικά παρούσα στη σκηνή του θεάτρου Τέχνης. Το «τίποτα δεν γίνεται» ιδεολογικά εκφράζετε με κορυφαίο τρόπο από καλλιτεχνική άποψη, αποδίδοντας το πνεύμα μιας ιστορικής περιόδου που επανέρχεται και δεν εξαλείφεται χωρίς τη συνειδητή αναμονή και προετοιμασία του συλλογικού απελευθερωτικού σχεδίου.


Ε! ναι λοιπόν είναι μια προσεγμένη, με άποψη παράσταση σ' ένα κλασικό, βαρύ έργο του Μπέκετ. Αξίζει να το δει κανείς με μια ματιά διεισδυτική.

Παραστάσεις: Τετάρτη - Κυριακή. ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ "Καρολος Κούν"Φρυνίχου 14, Πλάκα. Εισιτήριο για νέους κάτω των 25 ετών: 10 ευρώ. Τηλ. 210 3222464, 210 3236732.
18-1-2012

• < Προηγούμενο
• Επόμενο >